Op ‘t moment da’k dit stuksken schrieve schient de zunne
volop, maor de harfs kump deran. Der steet ons raegen en wind te wachten. De
harfs vin ik de mooiste tied van ‘t joor, at de wind boldert en de blaaje van
de beume waejt dan is der weer ’n joor van oogsten veurbiej. Ik zee miejzelf
loopm in de bos: dikke jas, warme leerzen en schuppend in fossen dood blad en
dooje tekke. ’t Is de tied um de vergankelekheid onder ogen te zeen. De harfs
kondegt rust an en zeg ‘doo ‘s ’n tiedjen kalm an’. Door kunne wiej wat van
leern. Tied nemm um trugge te kieken en te aoverdenken woor a’w met gangs bunt
en wa’w wilt. Veur ‘n ieder is dat ’n strikt persoonleke angelaegenheid. Onderwiel
ik dit zitte te mijmern he’k de ‘Vier jaargetijden van Vivaldi’ op de
koptillefoon. De eerste klanken van de harfs bunt net wat zwoorder an-ezet dan
‘t thema van de zommer, wat serieuzer ok.
’n Verloop, zoas dat van de joorgetieden, is ok te herkenn
in ons aegen laeven. Euforie, betrokkenheid en energie hebt ‘n beparkte laevensduur.
De harfs kan zich op elk moment in ‘n mensenlaeven andeenn. De kunst is um dat
zelf op tied te herkenn. Zelf ha’k dat kóns too’k nao bienao twinteg joor
redacteurschap stopm bie ’n streektaalblad. Doolnd in ’n gemood van ‘harfsgevuul’
von ik dat ’t tied wodden: afscheid nemm onderwiel de betrokkenheid der nog is.
Toch vuul iej dat de verbinding um bezinning vrög. Dat vertelt oe gin mense,
iej mot ‘t zelf ontdekken en ervaarn. Met de aovergangen van de joorgetieden
gebeurt dat ok. Elk seizoen hef zien aegen anloop, kenmerken en belaeving. Is
de afloop anstaonde dan vuul iej da’j oe op ‘t pad bevindt dat richting ‘t
begin van ‘n nieje periode geet, door kö’j op vertrouwn.
Ondertussen verheug ik miej op ’n bluisteregen harfsdag dén
de beume dut kraken. Dat geluud klinkt miej in de oorne as de muziek van
Vivaldi. De harfswind helpt um ruumte vriej te maken in de kop veur niejplichtegheid*.
Wat is ‘t vergezicht achter kale beume en dood blad?
*
niejplichteg = nieuwsgierig zijn naar het nieuwe
