De Stichting Vluchtelingenwerk hef kóns ’n poster
uut-ebrach: met twee woorden, twee handen en ‘n harte. Twee woorden: ‘Samen
Leven’. ’n Starke boodschap um dudelek te maken da’w as mens de plicht hebt um mekare
op ’n fesoenleke meniere laevensruumte te geevm. ’t Is gin politieke boodschap,
maor heel simpel ’n beroep op medemenselekheid en tolerantie zonder
onderscheid. In feite de vraoge um in de eerste plaatse elk mens te blievm zeen
as oew gelieke.
’t Is ’n appél um ’s bie oezelf te raode te gaon, hoo’j zelf
denkt aover dat samen laeven. Wat denke wiej en wat vule wiej a’w ontheemde luu
zeet. Is ’t de bekende ‘ver van mijn bed show’ of zee’w ‘n mense dén eholpm mot
wodden. Vanuut onze luie stoel kö’w ’t leed van ‘n afstand anschouwm; wiej bunt
kats verwend.
Bu’w aelek wel bereid um de ander in nood in ‘t hatte te
sluten en met beide hande vaste te hollen? In discussies aover dit onderwerp
wodt vake de kaarte van ’t incident etrokken, um ’t antwoord op dee vraoge bie
onszelf vandan te hollen. Zo gauw ‘t ‘gevoor’ wat dichterbiej kump en an ons aegen
hachje begint te knaagn schiete wiej in de stress. Wiej hebt gin weet van onbekende
achtergronden en doot ’t af met kreten as ‘gelukzukers’. Dee zölt der vaste wel
tussen zitten maor, dat gif ons gin recht um iederene met dat oordeel op te zadeln.
Wiej denkt ‘n tolerant volkje te waen, maor wiej könt neet löskomm
van uutvergrote verschiln en incidenten. ‘t Schoert an alle kanten. Onderwiel
warkt elk sprankje begrip veur uutwassen van onverdraagzaamheid as gif! De
asiel discussie wodt bie ons beheerst met woorden as quota, grenzen en kosten;
de mens vertaald naor anoniem antal en euro’s.
De ‘Samen leven’ poster breg ons ’n indringende boodschap. Kwetsbare
mensen, op welke wieze dan ok (op de vlucht, hoogbejoord of beperkt), bunt
onlösmakelek onderdeel van ons samen laeven. Dee zet iej neet weg as ‘n lastege
kostenpost of bedreiging van ’t eigene. Dat mo’j wel deurhebm a’j as verdraagzaam
volk ezeen wilt wodden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten